Piżmołów

Woły piżmowe padły ofiarami polowań ekspedycji w XIX wieku, które odwiedziły Grenlandię i Kanadę. Kilka tysięcy tych stworzeń zostało zabitych dla mięsa - mogą go dostarczyć naprawdę bardzo wiele, a ówczesne ekspedycje, badające tamte terytoria, były dość liczne, musiały także wykarmić psy, które ciągnęły sanie - dlatego ich zapotrzebowanie na mięso było bardzo duże. W późniejszym czasie na woły zaczęty polować dla ich skór i futer, były one bowiem bardzo piękne i bardzo ciepłe. Kompania Zatoki Hudsona do roku 1916, kiedy to polowanie na woły piżmowe zostały zakazane, zabiła około 15 tysięcy tych stworzeń żyjących na terytorium Kanady. Piżmowoły były zabijane także przez naukowców, którzy lubili gromadzić na przykład czaszki stworzeń, futra itd. do celów, rzekomo, badawczych. Aktualnie piżmowoły są pod ścisłą ochroną, nie ma mowy o żadnych niekontrolowanych polowaniach i ich populacja zdołała powrócić do pierwotnego stanu, nie jest póki co niczym zagrożona. Wołom piżmowym przeszkadza jedynie hałas, jaki tworzy człowiek coraz częściej poszukując w arktycznych rejonach zasobów naturalnych, na przykład ropy na Alasce. Piżmowoły próbowano udomowić, by pozyskiwać z czesania futra - choć zwierzęta te łatwo podporządkowały się człowiekowi, to ich utrzymanie w hodowlach okazało się zbyt drogie w stosunku do uzyskiwanych korzyści finansowych.